Belgische vol-au-vent: van verfijnde keuken tot brasserieklassieker
Vol-au-vent begon bij de Franse bladerdeegkunst en werd in België een onmisbaar brasseriegerecht.
Een naam die lichtheid belooft
Oorspronkelijk slaat vol-au-vent op een bladerdeegbakje dat zo licht lijkt dat het kan wegvliegen. De techniek hoort bij de verfijnde Franse keuken en werd in de negentiende eeuw onder meer in de wereld van Antonin Carême vastgelegd. De term bestond toen al, dus het verhaal tot één uitvinder herleiden is te eenvoudig.
De Belgische versie
In België raakte het bladerdeegbakje onlosmakelijk verbonden met een romige vulling van kip, champignons en vaak ook kleine gehaktballetjes. De saus moet alles omhullen zonder het gerecht te doen verdrinken. Het deeg brengt de krokante beet, de vulling de vertrouwde smaken.
Van burgerlijke tafel naar brasserie
Wat ooit bij feestelijke ontvangsten hoorde, vond zijn weg naar brasseries en huiskamers. Het gerecht werd royaler en komt vaak met frieten op tafel. Dat typeert de Belgische keuken: een verfijnde techniek omvormen tot een toegankelijk plezier zonder haar karakter te verliezen.
Wat een goede vol-au-vent maakt
De kippenbouillon moet diepte hebben, de kip mals blijven, de champignons mogen hun smaak niet verliezen en de balletjes niet overheersen. Vooral het bladerdeeg moet krokant op tafel komen. Een geslaagde vol-au-vent is minder zwaar dan hij lijkt: rijk, ja, maar met gevoel gemaakt.
